«Επιστρέψαμε από τη Σαντορίνη… και για μένα δεν ήταν απλώς άλλη μια δράση για το περιβάλλον.
Ήταν μια μέρα που με έκανε να δω τα πράγματα αλλιώς — πιο ουσιαστικά, πιο αληθινά.
Όλα ξεκίνησαν μέσα στην αίθουσα, εκεί όπου πραγματοποιήσαμε τα εκπαιδευτικά προγράμματα για τους μαθητές. Κοιτούσα τα παιδιά καθώς άκουγαν, ρωτούσαν και συμμετείχαν ενεργά.
Δεν ήταν απλώς μια παρουσίαση· ήταν η στιγμή που έβλεπες να γεννιέται η περιβαλλοντική συνείδηση, να αρχίζουν να συνειδητοποιούν τι σημαίνει πραγματικά να προστατεύεις τη θάλασσα.
Και τότε, κατά τη διάρκεια του σεμιναρίου, ήρθε μια στιγμή που πραγματικά με σημάδεψε.
Η Κατρίνα Τσάνταλη πήρε τον λόγο και άρχισε να διαβάζει στα παιδιά το βιβλίο της, «Μια θάλασσα πλαστικά». Δεν ήταν απλώς μια αφήγηση, ήταν μια εμπειρία.
Με τη φωνή της και τις εικόνες που μοιράστηκε —εικόνες αληθινές που την είχαν εμπνεύσει— κατάφερε να μας μεταφέρει όλους σε μια πραγματικότητα που συχνά αγνοούμε.
Κοιτούσα τα παιδιά και, μέσα σε λίγα λεπτά, η ζωντάνια έγινε σιωπή. Άκουγαν, παρατηρούσαν, ένιωθαν.
Μέσα από τα μάτια τους, ένιωσα κι εγώ ένα μικρό «σοκ», γιατί ο αντίκτυπος της θαλάσσιας ρύπανσης έμοιαζε πιο αληθινός από ποτέ.
Αυτή η αίσθηση μας ακολούθησε και έξω, στις παραλίες, όπου η θεωρία έγινε πράξη με τον παράκτιο και υποβρύχιο καθαρισμό.
Πλαστικά παντού, στην ακτή και στον βυθό. Κι όμως, τα παιδιά ήταν εκεί, πρόθυμα να κάνουν τη διαφορά.
Και κάπου εκεί, γύρισα στη φράση που είχα ακούσει νωρίτερα: «Διαλέγεις σε ποια πλευρά θέλεις να είσαι; Στους καθαριστές ή στους βρωμιστές;».
Δεν ήταν απλώς μια παιδική σκέψη, αλλά μια αλήθεια ειπωμένη με τον πιο ειλικρινή τρόπο.
Μια υπενθύμιση που έμεινε μαζί μου και έκανε αυτή τη δράση της All For Blue να σημαίνει κάτι πολύ περισσότερο.»
Δανάη Κωτσίνα, μέλος της All For Blue
